دیشب توفیق تا حدی اجباری حاصل شد که قسمتی از پستای قدیمیم رو بخونم. حس خیلی جالبیه که خاطره مثلا هشت سال قبلت میاد جلو چشمت. با خودم فک میکردم که اگه مرتب وبلاگ‌نویسی کرده بودم، حالا یه آرشیو خاطرات از حداقل ده سال اخیرم داشتم. ولی حالا که نیست و فقط می‌تونم به خودم فحش بدم! البته من آدم بی‌ادبی نیستم!:دی

خب حالا که فحش دادم و خالی شدم برم به ادامه کارهام برسم!:دی

پی‌نوشت: احتمالا فردا وبلاگم به جرم ترویج فحاشی که یکی از مصادیق اقدام علیه امنیت ملی محسوب میشه فیلتر خواهد شد!:دی

این اولین پستی هست که اینجا می‌نویسم! دامین و هاست اینجا رو پارسال صادق برای تولدم بهم هدیه داد. اما تا امروز دیگه جور نشد که ازش استفاده کنم.

خلاصه اینکه امروز دیگه به طور رسمی از بلاگفا کوچ کردم اینجا! جا داره یه بار دیگه از صادق تشکر کنم.

ایشالا که دوران خوبی در انتظارم باشه!:دی

درسته که از آخرین پستم بیشتر از یک سال میگذره، اما اصالت وبلاگ هنوز بیشتر از جاهای دیگست. تصمیم دارم جفایی که این مدت به وبلاگم کردم رو جبران کنم.

اما برای شروع هرکی اینو میبینه یه کامنت بذاره که ببینم چند تا خواننده باقی مونده الان!:دی

با تشکر فراوان

دعا کنید حوصلش که میاد، حرفاش نره!

بیننده: چقدر بازیگراش شبیه سیزن ۱ هستن!!!

اما حالا به این نتیجه رسیدم دردای جسمی آدم هم می تونه تحت تاثیر بودنش کم بشه.

و چقدر ارزشمند هستند این آدم ها…

دویدم طرف پله‌ها! دیدمش که داشت میومد بالا، اما اون منو ندید. برگشتم لیوان رو برداشتم و پشت دیوار قایم شدم. وقتی رسید بالا، پریم جلوش و گفتم سلام! کمی ترسید! لیوان آب رو گرفتم جلوش! لیوان رو ازم گرفت و به صورتم نگاه کرد. شاید منتظر بود چیزی بگم، اما من لال شده بودم انگار، فقط چشام بودن که زل زده بودن به صورتش و قلبم که داشت از جا کنده می‌شد.
آب رو تا نصفه خورد و با لحنی بچه‌گانه گفت مرسی، داشتم از تشنگی می‌مردم.
من همچنان خیره بودم بهش و لبخند بود که روی لبام جاری! لیوان رو بهم داد و گفت بریم سر درس که فردا امتحان داریم. با تکون سر گفتم باشه، ولی من دیگه روی زمین نبودم…