گفتند اعتراف کن
و من اعترافی نداشتم.

گفتند به خودت نگاه کن
و لب و دندان های من خونین بود.

گفتند بزنیدش تا حرف بزند
و نمی دانستند که این خون از همان زدن هاست.

من تنها گرگ کنعان بودم
و نمی دانستم که این دیار گرگ بسیار دارد.

اگه کرم جرات پیله ساختن نداشت، انتظار پروانه شدن هم نابجا بود.
پروانه شدن پاداش شجاعت کرمه. کرم تو مسیری پا میزاره که تهش معلوم نیست. نمیدونه بعد از ساختن پیله و محبوس کردن خودش چه سرنوشتی در انتظارشه. حتی نمی دونه زنده میمونه یا نه! اما وقتی از پیله میاد بیرون بسته به ذاتش میشه یه پروانه زیبا، یه شاپرک یا شایدم شبپره. حق شکایت اما نداره، چون فرصت رو بهش دادن! فرصت رسیدن به کمال و شروع دوباره!
کرم ابریشم هم جراتش رو داشت، اما فرصت رو ازش گرفتن! آیا اونم حق شکایت نداره؟
کی میخواد جواب اونو بده؟!

سراغ من را اگر کسی گرفت بگویید که به شمال رفته است٫ آخر می خواهم به جنوب فکر کنم.

پاهایم از من فرار کردند. من روی سرامیک های سرد آشپزخانه که مواد شوینده رویشان حباب ساخته بودند، محکم خوردم زمین. سرامیک ها دردشان آمد. حباب ها از ترس ترکیدند و من مردم!