چون بلاگفا سیستم مکانیزه‌ای برای گرفتن پشتیبان به صورت فایل XML نداره اصلا فک نمیکردم که بشه مطالب وبلاگ قبلیه رو بیارم اینجا، اما با لینکی که منیره بهم داد این امر ممکن شد و تونستم تمام مطالب رو با نظراتش  اینجا وارد کنم. البته این انتقال کمی ایراد داره که اونم ایشالا کم‌کم تا چند روز دیگه حلش می‌کنم.

دیشب توفیق تا حدی اجباری حاصل شد که قسمتی از پستای قدیمیم رو بخونم. حس خیلی جالبیه که خاطره مثلا هشت سال قبلت میاد جلو چشمت. با خودم فک میکردم که اگه مرتب وبلاگ‌نویسی کرده بودم، حالا یه آرشیو خاطرات از حداقل ده سال اخیرم داشتم. ولی حالا که نیست و فقط می‌تونم به خودم فحش بدم! البته من آدم بی‌ادبی نیستم!:دی

خب حالا که فحش دادم و خالی شدم برم به ادامه کارهام برسم!:دی

پی‌نوشت: احتمالا فردا وبلاگم به جرم ترویج فحاشی که یکی از مصادیق اقدام علیه امنیت ملی محسوب میشه فیلتر خواهد شد!:دی

اون زمانی که وبلاگ رو باز کردم نه فیس‌بوک بود و نه توییتر! تنها راه برای گفتن حرفا وبلاگ بود. بعد کم‌کم اونا فراگیر شدن و دیگه وبلاگ کمرنگ شد تا اینکه…

درسته که از آخرین پستم بیشتر از یک سال میگذره، اما اصالت وبلاگ هنوز بیشتر از جاهای دیگست. تصمیم دارم جفایی که این مدت به وبلاگم کردم رو جبران کنم.

اما برای شروع هرکی اینو میبینه یه کامنت بذاره که ببینم چند تا خواننده باقی مونده الان!:دی

با تشکر فراوان

هشت سال پیش در چنین روزی برای اولین دفعه وبلاگ‌نویسی رو تجربه کردم!

خیلی دلم میخواد اینجا بنویسم. خیلی حرف دارم، اما حوصلشو نه!

دعا کنید حوصلش که میاد، حرفاش نره!

سیزن ۲ اپیزود ۳

بیننده: چقدر بازیگراش شبیه سیزن ۱ هستن!!!

تا چند وقت پیش فکر می کردم بودن یه فرد خاص فقط می تونه دردای روحی آدم رو تسکین بده.

اما حالا به این نتیجه رسیدم دردای جسمی آدم هم می تونه تحت تاثیر بودنش کم بشه.

و چقدر ارزشمند هستند این آدم ها…

اعتراف می‌کنم
اعتراف می‌کنم که ضعیف هستم،
ضعیف در مقابل کسانی که دوستشان دارم.

یه بعد‌از‌ظهر گرم تابستونی بود.پشت یکی از پنجره‌ها که به حیاط دید داشت وایساده بودم و منتظر اومدنش بودم. از دور که دیدمش رفتم لیوانی رو که واسش آورده بودم پر از آب کردم و گذاشتم جلوی پنجره و بیرون پنجره رو نگاه کردم، اما نبود!

دویدم طرف پله‌ها! دیدمش که داشت میومد بالا، اما اون منو ندید. برگشتم لیوان رو برداشتم و پشت دیوار قایم شدم. وقتی رسید بالا، پریم جلوش و گفتم سلام! کمی ترسید! لیوان آب رو گرفتم جلوش! لیوان رو ازم گرفت و به صورتم نگاه کرد. شاید منتظر بود چیزی بگم، اما من لال شده بودم انگار، فقط چشام بودن که زل زده بودن به صورتش و قلبم که داشت از جا کنده می‌شد.
آب رو تا نصفه خورد و با لحنی بچه‌گانه گفت مرسی، داشتم از تشنگی می‌مردم.
من همچنان خیره بودم بهش و لبخند بود که روی لبام جاری! لیوان رو بهم داد و گفت بریم سر درس که فردا امتحان داریم. با تکون سر گفتم باشه، ولی من دیگه روی زمین نبودم…

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد
ز فکر آنان که در تدبیر درمانند درمانند
پی‌نوشت‌:‌روز معلم مبارک